Oficjalnie uznaje się, że początek medycyny estetycznej miał miejsce wraz z powstaniem w 1973 roku Francuskiego Towarzystwa Medycyny Estetycznej. Ludzkość jednak na długo przed tym wydarzeniem opanowała techniki korekcji plastyki nosa czy instalacji protez.
Początki chirurgii plastycznej sięgają starożytnego Egiptu. Skupiano się na rekonstrukcji ciała za życia lub po śmierci i polegało na wstawianiu brakujących kończyn, włosów, nosa czy uszu. W tamtych czasach te osobliwe protezy wykonywane były głównie z drewna i metalu. Ciekawostką jest to, że starożytni Egipcjanie nie decydowali się na zabiegi drastycznie zmieniające ich wygląd. Wierzono, że w przypadku zmiany wyglądu twarzy nie zostaną po śmierci rozpoznani w zaświatach.
Starożytni Grecy i Rzymianie także nadawali tempo rozwojowi chirurgii plastycznej. Słynęli oni ze swojego zamiłowania do piękna i już w pierwszym wieku przed naszą erą praktykowali zabiegi upiększające. Stałymi klientami byli gladiatorzy, którzy po morderczych pojedynkach na arenie chcieli ukryć szpecące ich blizny i uszczerbki w ciele. Doświadczenia medyczne w wyszczególnionym zakresie zbierano w księgach. Najważniejszą z nich była De Medicina autorstwa Aulusa Corneliusa Celsusa oraz publikacja Hipokratesa, który opisał technikę przemieszczania płatów skórnych.
Gdyby jednak kogoś interesowało, kiedy narodziła się medycyna estetyczna w formie, jaką znamy dzisiaj, powinien skierować swój wzrok na Indie. Tam 1000 lat przed naszą erą została sporządzona dokumentacja uważana za pierwsze w historii wzmianki o chirurgii. Wtedy w kulturze tej złodziejom obcinało się nosy. Po wprowadzeniu łagodniejszego prawa rabusie chcieli się pozbyć tego piętna, dając “lekarzom” okazję do treningu rekonstrukcji nosa z płatów skóry pozyskiwanych z czoła oraz policzków.
Wieki doświadczeń sprawiły, że każdy dziś każdy ma prawo poprawić swój wygląd korzystając z oferty https://wirtualnaklinika.pl/ginekologia-estetyczna/. W odróżnieniu od starożytnych Indii wszystko odbywa się tam bezboleśnie i całkowicie bezpiecznie.
